Monday, April 3, 2017

Τίποτα δεν είναι τυχαίο

Τίποτα δεν είναι τυχαίο, κι ούτε που θα είναι ποτέ, είτε πρόκειται για μια ατελείωτη σειρά τέλειων όμορφων ημερών που αρχίζουν και τελειώνουν μέσα σε μια χρυσωπή ανταύγεια, είτε οι πιο επιφανειακά χαοτικές πολιτικές πράξεις, η δόξα μιας μεγάλης πόλης, η κρυστάλλινη δομή ενός πολύτιμου λίθου που δεν είδε ποτέ το φως, οι κατανομές των περιουσιών, το ποια ώρα ξυπνά ο γαλατάς, οι θέσεις των ηλεκτρόνιων, η εμφάνιση ενός εκπληκτικά ψυχρού χειμώνα ύστερα από έναν άλλο.
Ακόμη και τα ηλεκτρόνια που υποτίθεται ότι είναι παράγωγα του απρόβλεπτου, είναι δαμασμένα και πειθαρχικά μικρά πλάσματα που τρέχουν γύρω, με την ταχύτητα του φωτός, πηγαίνοντας ακριβώς εκεί όπου έχει υπολογιστεί να πάνε.
Βγάζουν αδύναμους σφυριχτούς ήχους που, όταν κατανοηθούν στους πλήθος συνδυασμούς τους, είναι τόσο ευχάριστοι όσο κι ο άνεμος που σφυρίζει μέσα σ’ ένα δάσος και κάνουν ακριβώς αυτό που τους είπαν να κάνουν.
Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε σίγουροι.
Κι ωστόσο υπάρχει μια θαυμαστή αναρχία, μέσα στο ότι ο γαλατάς επιλέγει την ώρα που θα ξυπνήσει, το ποντίκι διαλέγει το τούνελ μέσα στο οποίο θα τρυπώσει, όταν ο υπόγειος σιδηρόδρομος έρχεται ορμητικός από το Μπόρροου Χωλ κι η νιφάδα του χιονιού που πέφτει όπου αυτή θέλει.
Πως μπορεί και γίνεται αυτό;
Αν τίποτα δεν είναι τυχαίο, και το κάθε τι είναι προκαθορισμένο, πως μπορεί να υπάρχει ελεύθερη βούληση;
Η απάντηση σ’ αυτό είναι απλή.
Τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο, ή ήταν καθορισμένο, ή θα είναι καθορισμένο.
Άσχετα με όλα αυτά, το κάθε τι έχει συμβεί μονομιάς, μέσα σε λιγότερο από μια στιγμή, κι ο χρόνος επινοήθηκε επειδή δεν μπορούμε να κατανοήσουμε με μια ματιά τον τεράστιο και λεπτομερειακό πίνακα που μας έχει δοθεί, γι΄αυτό και τον διασχίζουμε με γραμμικό τρόπο, κομμάτι το κομμάτι.
Ο χρόνος, ωστόσο, μπορεί εύκολα να ξεπεραστεί, όχι με το να κυνηγούμε το φως, αλλά με το να σταθούμε πίσω κι αρκετά μακριά, ώστε να τα δούμε όλα μονομιάς.
Το σύμπαν είναι ακίνητο κι ολοκληρωμένο.
Το κάθε τι που υπήρξε ποτέ, υπάρχει
Το κάθε τι που θα υπάρξει ποτέ, υπάρχει, κι έτσι συνέχεια, μέσα από όλους τους πιθανούς συνδυασμούς.
Παρ’ όλο που κατά την αντίληψή μας το φανταζόμαστε σαν να βρίσκεται σε κίνηση, και σαν μη-τελειωμένο, είναι απόλυτα τελειωμένο κι εκπληκτικά όμορφο.
Τελικά, ή μάλλον, όπως είναι στ’ αλήθεια τα πράγματα, το όποιο γεγονός, άσχετα πόσο μικρό, υπάρχει εσώτερα και λογικά δεμένο μ’ όλα τ’ άλλα.
Όλοι οι ποταμοί κυλούν τα νερά τους στη θάλασσα, αυτοί που είναι χωρισμένοι συνενώνονται, οι χαμένοι απολυτρώνουνται, οι νεκροί γυρίζουν πίσω στη ζωή, οι τέλεια γαλάζιες μέρες που άρχισαν και τέλειωσαν μέσα σε χρυσωπή ανταύγεια συνεχίζονται, ακίνητε και προσιτές, κι όταν όλα γίνουν αντιληπτά κατ’ αυτόν τον τρόπο, ξεπερνώντας το χρόνο, η δικαιοσύνη γίνεται φανερή όχι σαν κάτι που θα υπάρξει, αλλά σαν αυτό που υπάρχει.
Πόσο ριζικά είναι διαφορετική αυτή η άποψη από εκείνη που πιθανό να έχετε υιοθετήσει για μια ολόκληρη ζωή.

No comments: