Μετανάστες λόγω κλίματος

Περίπου 10 εκατ. άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους στην Αφρική μέσα σε 20 χρόνια. 330 εκατ. θα κάνουν το ίδιο έως το τέλος του αιώνα [Eθνος, 24/10/2008].

«Στρατοί» κλιματικών μεταναστών αναμένεται να σχηματιστούν στον πλανήτη τις επόμενες δεκαετίες, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών. Ηδη περίπου δέκα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους στην Αφρική τα τελευταία 20 χρόνια, ενώ εκτιμάται ότι έως το τέλος του αιώνα θα κάνουν το ίδιο περισσότερα από 330 εκατομμύρια άτομα, εξαιτίας αλλαγών του κλίματος, όπως η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και οι φυσικές καταστροφές.

Το θέμα απασχόλησε χθες τις εργασίες του διήμερου συνεδρίου για την «πράσινη οικονομία» που πραγματοποιείται στο Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (CEDEFOP), στη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με τον Δ. Εσδρά, επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης στην Ελλάδα, οι κλιματικές αλλαγές αφορούν ολόκληρο τον πλανήτη και περισσότερο τη νότια και ανατολική Ασία, περιοχές της Αφρικής και μικρά νησιωτικά κράτη.

Τη «βαλκανική» εμπειρία μετέφερε ο Σ. Φαλντίσκι, στέλεχος του ιδρύματος ΤΙΜΕ στη Βουλγαρία, ο οποίος ανέφερε πως οι επιπτώσεις έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται στη γεωργία.

Τα τελευταία 30 χρόνια, όπως είπε, παρατηρήθηκε στη γειτονική χώρα μια εντυπωσιακή εγκατάλειψη της υπαίθρου, με αποτέλεσμα σήμερα το 71% του πληθυσμού να ζει σε αστικές περιοχές και το 29% σε χωριά.

Από τους 650.000 Βούλγαρους που ασχολούνταν με τη γεωργία σήμερα έχουν απομείνει μόλις 11.000 άτομα.

«Παρά τις εκκλήσεις των διεθνών οργανισμών για την αντιμετώπιση της φτώχειας στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, οι κυβερνήσεις των οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης κώφευσαν και συνεχίζουν να κωφεύουν, με αποτέλεσμα το αναπτυξιακό χάσμα Βορρά - Νότου να διευρύνεται ολοένα και περισσότερο, με επίκεντρο πλέον την Αφρική», είπε ο ομότιμος καθηγητής Νομικής του ΑΠΘ Ζ. Παπαδημητρίου.

Οι κλιματικές αλλαγές και οι παγκόσμιες προσπάθειες για τον περιορισμό τους γεννούν νέα, «πράσινα» επαγγέλματα, και καταργούν άλλα σε τομείς που επιβαρύνουν το περιβάλλον, ενώ στους περισσότερους επαγγελματικούς κλάδους απαιτούνται νέες δεξιότητες για τη μετεξέλιξή τους στο πλαίσιο της «πράσινης» οικονομίας. Το θέμα θα απασχολήσει τη σημερινή, δεύτερη μέρα του συνεδρίου.

Τομείς της οικονομίας, όπως η οικοδομή, οι μαζικές μεταφορές, το «έξυπνο» ηλεκτρικό δίκτυο, η αιολική και ηλιακή ενέργεια, και τα βιοκαύσιμα, θα χρειαστούν νέες ειδικότητες και δεξιότητες πάνω στις πράσινες τεχνολογίες (π.χ. ενεργειακή αποδοτικότητα των κτιρίων, σχεδιασμός και κατασκευή εγκαταστάσεων ΑΠΕ, μηχανικοί περιβάλλοντος κ.ά.), ενώ έμμεσα θα προκύψουν νέες θέσεις εργασίας σε τομείς όπως η προστασία οικοσυστημάτων και βιοποικιλότητας, ο περιορισμός κατανάλωσης νερού, η απομάκρυνση και καταστροφή αποβλήτων κ.ά.

Αντίθετα, θα χαθούν θέσεις εργασίας σε ενεργοβόρους τομείς και κλάδους που επιβαρύνουν το περιβάλλον, όπως σε αυτόν της παραγωγής άνθρακα (η ΕΕ έχει θέσει στόχο τη μείωση των εκπομπών άνθρακα κατά 20% έως το 2020).

Ελάχιστο «ποσό» ελεημοσύνης

Πλανήτης ΓΗ

Επιμέλεια: ΟΛΓΑ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 03/10/2008

ΒΕΡΟΛΙΝΟ. Τον φωνάζουν Μοζαμέλ, κανείς δεν τον αποκαλεί «κύριο» και δεν έχει επίθετο -για ποιον λόγο άλλωστε; Εάν δεν ήταν άρρωστος, ποιος ξέρει πώς θα ήταν και τι θα έκανε - σίγουρα θα γινόταν ένας καλός ράφτης, ίσως και σχεδιαστής, διάσημος σ' όλο το Μπαγκλαντές, αφού φαντασία διαθέτει.

Ελάχιστο ποσό ελεημοσύνης; Είναι το αίτημα μιας χούφτας επαιτών σε πολιτεία του Μπαγκλαντές, που συχνά δεν εξασφαλίζουν ούτε ένα κιλό ρύζι. Δεν πρόκειται για άτομα φυγόπονα, αλλά ανίκανα προς εργασία σε μία από τις φτωχότερες περιοχές του κόσμου. Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη μερικά αυτιά που μπορούν να ακούν...

Ακόμη, τα καταφέρνει με τα λόγια -μπορεί να έκανε καριέρα και στη δημόσια διοίκηση. Εκεί θα γινόταν κάποιος, αληθινός κύριος, όχι μόνον ένα όνομα χωρίς επίθετο. Δεν έπρεπε ν' αρρωστήσει...

Τώρα όμως; Είναι σακάτης και επαίτης. Δεν μπορεί να περπατήσει και να σταθεί μοναχός του, ούτε να σηκώσει κανονικά τα χέρια. Ολη του τη ζωή θα εξαρτάται από τη βοήθεια άλλων -κι αυτό στο Κούριγκραμ, σε μία από τις φτωχότερες πολιτείες του Μπαγκλαντές χώρας όπου το 40% του πληθυσμού ζει με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα.

Οταν ο Μοζαμέλ επιστρέφει στο σπίτι του τη νύχτα, έπειτα από ώρες ζητιανιάς στους δρόμους, αισθάνεται να τον πονά το σώμα του σαν να έκανε σκληρή χειρωνακτική εργασία. Η επαιτεία είναι, τελικώς, σκληρή δουλειά. Αλλά δεν πληρώνεται. Αυτή η σκέψη τριγυρίζει στον νου του και θέλει να τη μοιραστεί. Ο Μοζαμέλ είναι περίπου 35άρης, -την ακριβή ηλικία του δεν την ξέρει, ένας λιγνός, σκουρόχρωμος άνδρας, που στην εφηβεία του πρέπει να είχε όμορφα χαρακτηριστικά. Τότε -πριν τον χτυπήσει η αρρώστια- δούλευε βοηθός σ' ένα ραφτάδικο. Σχολειό δεν τον έστειλαν, ο πατέρας του πίστευε πως έπρεπε να εργαστεί όπως έκαναν και τα αδέρφια του.

Ο Μοζαμέλ δεν παραπονιέται, άλλωστε η γυναίκα του, η Ρόσνα (που σημαίνει «φως») είναι πολύ γλυκειά και καλή. Μια μέρα, γυρίζοντας από τη δουλειά, οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν, έπεσε στον δρόμο κι έμεινε εκεί λιπόθυμος. Οταν συνήλθε, διαπίστωσε πως δεν μπορούσε να ελέγξει τις κινήσεις χεριών και ποδιών και να σταθεί με τις δικές του δυνάμεις. Τον μετέφεραν σ' ένα τέμενος, του έδωσαν αγίασμα, κι επειδή η κατάστασή του δεν βελτιωνόταν, τον μετέφεραν σπίτι του. Ο Μοζαμέλ παρέμεινε από τότε παράλυτος.

Οι «καμπιράι», άτομα επιφορτισμένα με την προσφορά πρώτων βοηθειών στα χωριά, αλλά χωρίς ειδική κατάρτιση, ήταν της γνώμης πως πρόκειται για μόνιμη κατάσταση. Ο ράφτης έδιωξε τον νεαρό, αφού του ήταν πια άχρηστος, και στον Μοζαμέλ απέμεινε μονάχα η λύση της επαιτείας. Η μέρα του ξεκινά στις έξι το πρωί, και η Ρόσνα τον βοηθά να σηκωθεί και να φορέσει το «λούνγκι», το παραδοσιακό πανί που τυλίγεται γύρω στη μέση και φθάνει μέχρι τα γόνατα. Για πρωινό τρώνε ρύζι με λαχανικά ή ρύζι με αλάτι, η μητέρα ετοιμάζει τον γιο για το σχολείο και βοηθά τον Μοζαμέλ ν' ανέβει στο ξύλινο αμαξίδιο· αυτό που στις λεγόμενες «πλούσιες» χώρες ίσως ν' αποτελούσε παιδικό παιχνίδι. Από το φτωχικό σπιτάκι -ένα δωμάτιο με δύο κρεβάτια, ένα τραπέζι και λίγες καρέκλες- μέχρι το κέντρο της πόλης Κουριγκράμ είναι περίπου 1 χλμ. Αρκετές φορές πηγαίνουν στην περιοχή των δικαστηρίων -εκεί κυκλοφορούν ευκατάστατα άτομα.

Οταν κάποιος δίνει περισσότερα -δηλαδή δέκα «τάκα», περίπου δέκα λεπτά- ο Μοζαμέλ τού δίνει την ευχή του και ζητεί την ευχή του Αλλάχ. Οι πιο πολλοί, όμως, δίνουν ακόμη λιγότερα -δύο λεπτά, τέσσερα λεπτά. Κάθε λίγες μέρες ο Μοζαμέλ αλλάζει την περιοχή όπου πηγαίνει και στα καταστήματα χτυπά διακριτικά το τζάμι, εκλιπαρώντας ελεημοσύνη. Στις καλές μέρες συγκεντρώνονται περίπου 50 λεπτά, αλλά και στο Μπαγκλαντές οι τιμές έχουν πάρει την ανιούσα στα τρόφιμα, στα καύσιμα, στο ρύζι. Συχνά, η ημερήσια είσπραξη δεν ξεπερνά τα 15 τάκα, λιγότερα απ' όσο κοστίζει ένα κιλό ρύζι.

Βλέποντας ότι αυτό συμβαίνει και σ' άλλους ζητιάνους, ο Μοζαμέλ οργάνωσε μια συνάντησή τους μπροστά στα δικαστήρια για να δηλώσουν το αίτημά τους - ένα ελάχιστο όριο ελεημοσύνης· τη δυνατότητα να μαζέψουν έστω ένα μικρό ποσό για να ταφούν με αξιοπρέπεια κι όχι σε ομαδικό - ανώνυμο - μνήμα. Δεν ήταν διαδήλωση, όπως έγραψαν κάποια ξένα ΜΜΕ. Ηταν μια σιωπηρή κίνηση, που κατάφερε να τους φέρει κοντά στην τοπική αυτοδιοίκηση της Πολιτείας.

Ο δήμαρχος τους περιμένει στο προαύλιο και δεν τους καλεί μέσα -οι επαίτες δεν είναι επίσημοι επισκέπτες. Ομως, τους αφιερώνει τον χρόνο του και ο Μοζαμέλ παρουσιάζει τις θέσεις τους τονίζοντας την αναγκαιότητα του ελάχιστου ποσού ελεημοσύνης σε κάθε προσφορά. Ο δήμαρχος αντιτάσσει πως είναι αδύνατον να επιβάλει κάτι τέτοιο, αλλά εκφράζει τη συμπάθεια και την κατανόησή του για την ανέχεια. Επιστρέφει στο δημαρχείο και μεταφέρει ό,τι άκουσε στους συνεργάτες του της τοπικής αυτοδιοίκησης. Και εκείνοι αποφασίζουν ότι οι ίδιοι δεν θα πέσουν ποτέ κάτω από το ένα «τάκα». Δεν είναι η λύση του προβλήματος. Ομως, είναι μια καλή αρχή. Τουλάχιστον έτσι θέλει να πιστεύει ο Μοζαμέλ. *

SMS κατά της φτώχειας

Πλανήτης ΓΗ

Επιμέλεια: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΖΑΒΑΡΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/09/2008

Φτάνουν άραγε μερικές επείγουσες κλήσεις, λίγα sms και πληροφορίες που τρέχουν με ταχύτητα σίγουρα μεγαλύτερη από την ταχύτητα με την οποία κάνει κύκλους η ζωή εκείνων που χρησιμοποιούν ένα κινητό τηλέφωνο για να βρει η φτώχεια τον... δάσκαλό της; Οι οικονομικές μελέτες στις μικρές αγορές των χωρών του Τρίτου Κόσμου δείχνουν αλλαγή του σκηνικού προς το καλύτερο εξαιτίας ακριβώς της χρήσης κινητών τηλεφώνων.

Στο ένα χέρι το κινητό και στο άλλο τον παραδοσιακό τροχό προσευχής κρατάει μια γυναίκα στη Λάσα, την πρωτεύουσα του Θιβέτ. Στην Κίνα, ο αριθμός των συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας ξεπέρασε για πρώτη φορά εκείνων της σταθερής

Μιλώντας για ψαράδες, αγρότες και μικρο-εμπόρους διαπιστώθηκαν μηδενικές απώλειες, αύξηση των κερδών κατά 8% και μείωση των τιμών κατά 4%. Αιτία; «Η κυκλοφορία της πληροφορίας», όπως εξηγεί ο Ρόμπερτ Γιένσεν, οικονομολόγος του Χάρβαρντ, που μελέτησε διεξοδικά όλες τις παραμέτρους της αλλαγής, «είναι αυτή που κάνει τις αγορές να κινούνται». Και τα κινητά τηλέφωνα βρίσκονται ακριβώς στο κέντρο αυτής της επανάστασης. Οι χρήστες της κινητής τηλεφωνίας ξεπερνούν ήδη τα 3,3 δισεκατομμύρια σε ολόκληρο τον κόσμο ή περίπου έναν στους δύο κατοίκους του πλανήτη. Κι αν μας είναι απαραίτητα και πιο αναλυτικά στοιχεία για χώρες που μας ενδιαφέρουν στο συγκεκριμένο πλαίσιο, μιλάμε για 280 εκατομμύρια στην Αφρική, 130 εκατομμύρια στη Βραζιλία και 120 εκατομμύρια στην Ινδονησία, ενώ στην Ινδία τα ήδη 300 εκατομμύρια αυξάνονται κατά 8 με 10 εκατομμύρια τον μήνα.

Οπως είναι φυσικό, όταν η κουβέντα φτάνει στον αναπτυγμένο βιομηχανικά κόσμο τα νούμερα φέρνουν ζαλάδα: στην Ιταλία και την Ιαπωνία η χρήση κινητής τηλεφωνίας από τον πληθυσμό που θα μπορούσε να έχει πρόσβαση, ξεπερνά το 100%. Στην Αφρική το αντίστοιχο ποσοστό είναι 21%. Η διαφορά οπωσδήποτε είναι μεγάλη. Αν σκεφτεί όμως κανείς και τη διαφορά του δημογραφικού σκηνικού, οι εκτιμήσεις αμέσως αλλάζουν. Από τη στιγμή που «η υπερβολική φτώχεια είναι περίπου συνώνυμη με την υπερβολική απομόνωση», εξηγεί ο συγγραφέας του «Τέλους της φτώχειας», οικονομολόγος Τζέφρι Σακς, «η τεχνολογία είναι το πιο σημαντικό όπλο» για την αντιμετώπισή της.

Ενα θέμα συζήτησης που άνοιξε αναπόφευκτα και μεταξύ των παραδοσιακών πρωταγωνιστών των πρωτοβουλιών παροχής βοήθειας. Δεν είναι ας πούμε τυχαίο που η Παγκόσμια Τράπεζα διέθεσε 320 εκατομμύρια δολάρια στη Celtel, έναν από τους μεγαλύτερους παρόχους υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας στην υποσαχάρια Αφρική, για να επεκτείνει το δίκτυό της και να βελτιώσει τις υποδομές της. Οπως εξηγεί στην εφημερίδα «Repubblica» ο ιδρυτής της εταιρείας, Μαρκ Νταβιέσλο, «στην Αφρική οι πληροφορίες ακολουθούσαν παλιότερα τους δύσκολους δρόμους της προβληματικής επικοινωνίας. Σήμερα, αντίθετα, μπορεί κανείς να έχει πρόσβαση σε πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και να μπορεί ας πούμε ο καλλιεργητής να καταλάβει σε ποιον και σε ποια τιμή θα έχει όφελος να πουλήσει τα προϊόντα του». Πολύ απλά, ο παραγωγός εγγράφεται σε μια ηλεκτρονική διεύθυνση, εισάγοντας απλώς τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου, μέσω του οποίου λαμβάνει στη συνέχεια χρήσιμες πληροφορίες και ανακοινώσεις. Ουσιώδεις πληροφορίες, που φτάνουν με μηνύματα μέγιστου μεγέθους 160 χαρακτήρων.

«Το μοναδικό πρόβλημα», σημειώνει ο οικονομολόγος Εντουάρντ Κουτσοάτι στη «Φωνή της Αμερικής», «είναι ότι οι άνθρωποι στα χωριά είναι αναλφάβητοι και δεν είναι σε θέση να στείλουν ένα sms». Κάποια δίκτυα όμως προσπαθούν να ξεπεράσουν κι αυτό το εμπόδιο, χρηματοδοτώντας «περιπολίες» νέων ατόμων που γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση, ιδιαιτέρως στις απομακρυσμένες περιοχές. Μια άλλη χρήσιμη πρωτοβουλία είναι εκείνη εταιρειών που βοηθούν τον κόσμο στις χώρες του Τρίτου Κόσμου να αποκτήσει ένα κινητό τηλέφωνο από ανακύκλωση, του οποίου η ηλικία κυμαίνεται γύρω στη δεκαετία συνήθως, για να αναλάβουν από κει και πέρα δράση άλλες Πρωτοβουλίες (οργανώσεις, μη κυβερνητικές) και να προωθούν μηνύματα σε ομάδες πληθυσμού, χρήσιμα για την επιβίωσή τους. Για παράδειγμα, σε στρατόπεδα προσφύγων προωθούνται μηνύματα για την τήρηση των βασικών κανόνων υγιεινής και δίνονται συμβουλές για το πώς μπορούν να κάνουν εύκολα αποστείρωση σκευών και σωστή συντήρηση τροφίμων ώστε να αποφεύγονται οι επιδημίες. Στο Μπανγκλαντές αντιστοιχεί ένα κινητό τηλέφωνο ανά 4 χιλιάδες κατοίκους κι έτσι όταν η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Grameenphone εισήγαγε τη Γραμμή Υγείας, για απευθείας σύνδεση με γιατρούς και ιατρικό προσωπικό, τιμήθηκε το 2007 με το βραβείο «καλύτερης χρήσης κινητού για την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη».

Αν στη δεκαετία του '90 είχε κάνει θραύση στην Ευρώπη διαφημιστικό σποτ για ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας μέσω δικτύων υπολογιστών (sip), που έλεγε «ένα τηλεφώνημα μπορεί να σας σώσει τη ζωή», τώρα μπορεί να αρκεί μόνο ένα sms! *

Η πείνα «χτύπησε» την πόρτα σε 925 εκατ. ανθρώπους το 2007

Ο αριθμός των υποσιτιζόμενων αυξήθηκε κατά 75 εκατομμύρια στη διάρκεια του 2007, σε σχέση με το 2006.

Ο αριθμός των ανθρώπων που υποφέρουν από την πείνα στον κόσμο αυξήθηκε από 850 εκατομμύρια σε 925 εκατομμύρια το 2007, εξαιτίας της ανόδου των τιμών των τροφίμων, ανακοίνωσε σήμερα, Τετάρτη, στη Ρώμη ο Γενικός Διευθυντής του Οργανισμού του ΟΗΕ για τη Διατροφή και τη Γεωργία (FAO), Ζακ Ντιούφ.

«Ο αριθμός των υποσιτιζόμενων πριν από την άνοδο των τιμών του 2007-2008 ήταν 850 εκατομμύρια. Ο αριθμός αυξήθηκε -στη διάρκεια μόνο του 2007 -κατά 75 εκατομμύρια, φτάνοντας τα 925 εκατομμύρια», δήλωσε ο Ντιούφ μιλώντας στις Επιτροπές Εξωτερικών και Γεωργίας του ιταλικού κοινοβουλίου, σύμφωνα με το πρακτορείο ANSA.

Ο δείκτης του FAO για τις τιμές των τροφίμων εμφάνισε μια άνοδο κατά 12% το 2006 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, κατά 24% το 2007 και κατά 50% στη διάρκεια των επτά πρώτων μηνών της τρέχουσας χρονιάς, δήλωσε επίσης ο Ντιούφ, σύμφωνα με την ίδια πηγή.

«Πρέπει να επενδύσουμε 30 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο για να διπλασιάσουμε την παραγωγή τροφίμων και να εξαλείψουμε την πείνα», πρόσθεσε ο Ντιούφ, χαρακτηρίζοντας τον αριθμό αυτό αρκετά μικρό σε σύγκριση με τα ποσά που δαπανούν οι χώρες μέλη του ΟΟΣΑ για να υποστηρίξουν τη δική τους γεωργία (376 δισεκατομμύρια δολάρια) ή σε σύγκριση με τις δαπάνες για τους εξοπλισμούς (1.204 δισεκατομμύρια το 2006).

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

CHRISTOPHER MORRIS

Στο σκαμνί η φονική... ανθρωπιστική βοήθεια. Όταν ο Τζον Λε Καρέ έγραφε τον «Επίμονο κηπουρό» καταγγέλλοντας τις βρόμικες μεθόδους των πολυεθνικών των φαρμάκων να καθιστούν τους πολίτες του Τρίτου Κόσμου πειραματόζωα για τις δοκιμές των νέων κερδοφόρων τους παρασκευασμάτων, προειδοποιούσε: «Τα γεγονότα είναι φανταστικά, γιατί η πραγματικότητα ωχριά μπροστά στη φαντασία»…

Είναι αλήθεια ότι αυτη η υποκριτική στάση της πολιτισμένης Δύσης απέναντι στο φτωχό κόσμο κυρίως της Αφρικής έχει προκαλέσει μύριες όσες εκδηλώσεις βίας. Πρώτα οι ωμές στρατιωτικές επεμβάσεις, ο ξεριζωμός των Αφρικανών και η μεταφορά τους στα διάφορα σκλαβοπάζαρα (της Αμερικής), η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της μεγάλης αυτής ηπείρου, η πείνα, οι αρρώστιες, η δυστυχία και μετά ως απεσταλμένοι της θείας πρόνοιας να επιζητούν οι "πολιτισμένοι" Δυτικοί να σταθούν αρωγοί ώστε οι άνθρωποι να χορτάσουν ψωμί, να γιατρευτούν από τις αρρώστιες, να κουμαντάρουν τέλος πάντων μονάχοι τον τόπο τους... Πρώτα τους κάνουν δυστυχείς και μετά τρέχουν με τις πολυεθνικές τους να... βοηθήσουν! Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο...