Ανοίγεις τα μάτια σ’ έναν κόσμο αλλοιωμένο, πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι γνωρίζεις. Κρύο, δυνατοί θόρυβοι, πολύ φως. Ανοίγεις το στόμα κι από μέσα βγαίνει ένα φωναχτό συναίσθημα. Δεν το ξέρεις αυτό το συναίσθημα, δεν ξέρεις ότι είχες φωνή. Δεν το ξέρεις το στήθος που σε ακουμπάνε. Όμως μοιάζει οικείο. Μυρίζει μαμά, οπότε είναι εντάξει.
Μετά από λίγο συνειδητοποιείς ότι έτσι θα είναι ο κόσμος όπου θα ζεις πια. Σαλιώνεις ένα δάχτυλο και το σηκώνεις στο κενό. Προς τα πού φυσάει ο αέρας της ζωής σου; Ύστερα κάνεις δύο μπουνίτσες τόσες δα και σφηνώνεις κάτω απ’ το στήθος αυτό το κάτι που κρατάς να μη σου φύγει. Σε παίρνει ο ύπνος λίγο πιο ήσυχο έχοντας νιώσει την καθησυχαστική παρουσία εκείνου του ενός, που είναι δίπλα σου απ’ την πρώτη-πρώτη στιγμή.
