|
Οι πρωινές ώρες τώρα το καλοκαιράκι είναι μούρλια. Σηκώνομαι γύρω στις πέντε, δροσίζομαι, φτιάχνω τον καφέ και κάθομαι στη γνωστή θέση μου. Έχω καπαρώσει την άκρη του τραπεζιού στην κουζίνα, αφήνω ανοιχτή την πόρτα, έρχονται οι γάτες κι αρχίζουν τα νιαουρίσματα, τις ταϊζω για να μ' αφήσουν στην ησυχία μου και πιάνω τον υπολογιστή. Όλοι κοιμούνται, ακούγεται η φασαρία από το σκουπιδιάρικο του δήμου, γκρανγκ-γκρουνγκ, οι εργάτες δεν λογαριάζουν τίποτε, ένας μαλάκας σφυρίζει κάθε πρωί την ίδια ώρα για να ειδοποιήσει τον αναμενόμενο... Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου - κι ας είναι πρωί... Πώς θα ήθελα αυτές οι ώρες του πρωινού να είναι μεγάλες, να τραβάνε σε μάκρος...
